Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę

Według treści art. 445 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, poszkodowanemu przysługuje roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, które ma charakter kompensacyjny. Ma ono na celu złagodzenie sytuacji powypadkowej oraz pomoc w dostosowaniu się do nowych warunków.

Wysokość zadośćuczynienia uzależniona jest od wielu czynników, a w szczególności od:

• charakteru obrażeń,
• stopnia nasilenia bólu,
• okresu leczenia,
• liczby zabiegów,
• trwałych następstw wypadku,
• wieku, płci, stanu cywilnego,
• zawodu,
• bezradności poszkodowanego.

Zadośćuczynienie powinno uwzględniać wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne zarówno doznane przez poszkodowanego, jak i te, które będzie on w przyszłości odczuwać z dużym stopniem prawdopodobieństwa. Nie ma znaczenia, że poszkodowany może nie zdawać sobie sprawy ze swej krzywdy z uwagi na wiek bądź upośledzenie psychiczne. Mimo że wysokość doznanej przez poszkodowanego krzywdy jest niewymierna i nie ma możliwości określenia zadośćuczynienia w sposób dokładnie odpowiadający rzeczywistości, to jednak jego wysokość nie może stanowić kwoty symbolicznej i musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną.